In de voorjaarsvakantie heb ik een paar dagen doorgebracht met een vriendin en haar zoon
Reza. Ze zijn gekomen om me te helpen mijn moestuin te spitten, waar ik altijd laat mee
ben. Aangezien Reza dol is op aarde, plantjes en beestjes, maar ook op 2 hoog woont in
een saaie Rotterdamse woonwijk, komt hij maar al te graag ‘rommelen’ in mijn tuin. En
ondertussen kletsen we wat. Vrij ernstig vertelt hij me kort maar krachtig een verhaal over
school en in mijn woorden komt het hier op neer...

Een directeur van een basisschool nodigt mij uit voor een gesprek op de school. Twee van zijn leerkrachten hebben aangegeven ondersteuning nodig te hebben.

Voor de afspraak loop ik door de gangen van de school en zie een van de betreffende leerkrachten in de klas zitten. In een flits zie ik dat het in de klas muisstil is en dat het lokaal er super netjes en geordend uit ziet. De eerste indruk is meteen gemaakt: secuur en precies. Wat blijkt: een zeer ervaren leerkracht van een basisschool in Nijmegen heeft nog twee jaar te gaan voor haar pensioen. Ze geeft al jaren les aan de kleutergroep op haar eigen manier. De gemeente heeft de basisschool de plicht opgelegd om beter aan te sluiten bij VVE. Dit houdt in een methode kiezen en meer de nadruk leggen op zelfstandig leren werken. Deze leerkracht heeft samen met haar enige collega kleutergroep een hulpvraag neergelegd bij de directeur van de school. Ze hebben ondersteuning nodig omdat ze zelf geen idee hebben hoe dit opgepakt moet worden.